Στέλιος Ντικούλης: Ως κοινωνία, βιώνουμε την καθιέρωση της ασημαντότητας… – larissanet.gr

«Διακρίνω έντονα μια πολιτιστική ασυνεννοησία. Κάθε φορέας πολιτισμού, είτε ως συλλογικότητα, είτε ως ατομική έκφραση, έχει την δική του φιλοσοφία περί της τέχνης»

«Οι Καραν – μπινάτοι», η επίκαιρη επιθεώρηση, η οποία παρουσιάστηκε με μεγάλη επιτυχία σε πολλούς χώρους του νομού το περασμένο καλοκαίρι, επιστρέφει στη βάση της και παρουσιάζεται στο προσαρμοσμένο για την περίσταση Θέατρο Τεχνών από σήμερα Παρασκευή 16 Οκτωβρίου και για λίγες παραστάσεις.
Με την ευκαιρία, ο συγγραφέας και σκηνοθέτης των «Καραν – μπινάτων», Στέλιος Ντικούλης, μιλάει στη Larissanet, για την επιστροφή τους στο Θέατρο Τεχνών Λάρισας.

Αναλυτικά η συνέντευξη έχει ως εξής:

Κατά κοινή ομολογία, βρισκόμαστε, στο δεύτερο κύμα της πανδημίας. Είναι κάτι που ενδεχομένως, αποκαρδιώνει τις πολιτιστικές προτάσεις;

Θα επαναλάβω εκείνο, που ισχυρίζεται το σύνολο του καλλιτεχνικού κόσμου. Ο πολιτισμός, δεν έπαψε και ποτέ δεν πρέπει να σταματήσει να λειτουργεί. Είναι εμφανές πως, η Ελλαδική κοινωνία, με τις υγειονομικές εξελίξεις, έχει απονευρωθεί. Παρατηρείς νωχελικότητα στα αντανακλαστικά της. Θα έλεγα αλληγορικά, πως είναι γεμάτη με navtex και ΑΟΖ, (Αποκλειστική οικονομική ζώνη), στις σχέσεις, στις επαφές, στις φιλίες, στους γάμους κ.ο.κ. Όλα με συνθήκες και προαπαιτούμενα. Από την άλλη, εάν αναλογιστούμε και την πρώτη περίοδο της πανδημίας, θα δούμε πως και εκεί, υπήρξαν πολιτιστικές προτάσεις. Με διαδικτυακές συνδέσεις, με βίντεο, με κείμενα, ο πολιτισμός ήταν παρόν. Κάτι που συμβαίνει και τώρα. Άλλωστε η τέχνη είναι αναπνοή, έκφραση και εκτόνωση. Εάν φιμώσεις αυτό το τρίπτυχο θα υπάρξει πρόβλημα. Όσον αφορά τις παραστάσεις μας, τηρούμε πλήρως όλες τις υγειονομικές προϋποθέσεις.

Οι «καραν – μπινάτοι» επιστρέφουν, μετά από μια επιτυχημένη καλοκαιρινή περιοδεία. Είναι επίφοβο, να ξεκινήσεις τις παραστάσεις σε εσωτερικό χώρο; Όχι μόνο από υγειονομική σκοπιά, αλλά και από την άποψη συμμετοχής θεατών.

Κοιτάξτε. Ξεκινήσαμε τους «Καραν – μπινάτους», τον Μάιο, κάτω από δύσκολες συνθήκες. Προερχόμασταν όλοι, από μια καθολική απαγόρευση κυκλοφορίας, χωρίς να ξέρουμε, τις προοπτικές. Ένα κοινωνικό σύνολο, που είχε να αντιμετωπίσει πέραν της υγειονομικής ανασφάλειας και την οικονομική. Επομένως το να βγαίνεις περιοδεία με όρους «ασύμμετρους», είναι ρίσκο και τόλμημα. Το ευχάριστο είναι πως το έργο είχε ανταπόκριση. Ο κόσμος, είχε ανάγκη να γελάσει και το προσφέραμε απλόχερα. Κάτι που το χαρήκαμε κι εμείς και με ανυπομονησία περιμένουμε να παιχτεί και στη σκηνή του θεάτρου τεχνών. Έχω πολύ όμορφες αναμνήσεις από την περιοδεία. Υπέροχη συνεργασία με ταλαντούχους ηθοποιούς και συντελεστές. Από καρδιάς ευχαριστώ, την Έλενα Γραβάλου, τον Βασίλη Καρμίρη, την Βασιλική Δούφα, την Βάνα Καταραχιά, την Εύα Τριανταφύλλου, τον Ανδρέα Ζυγογιάννη και τον Θάνο Φλωρά στον ήχο-φώτα. Τον Θέμη Σαμαντζή στην ενορχήστρωση των τραγουδιών και την Αναστασία Κελέση στις χορογραφίες. Να ευχαριστήσω τον κ. Χρήστο Δημητριάδη για την συνεργασία στο ανέβασμα των «Καραν – μπινάτων», αλλά και γενικότερα το Θέατρο Τεχνών Λάρισας, για την εμπιστοσύνη που μου έδειξε.

Σίγουρα η θεματολογία των «καραν – μπινάτων» είναι από την πανδημία και απ’ ότι γνωρίζω δεν αφήνει τίποτα ασχολίαστο. Θα ανανεωθούν ενόψει των παραστάσεων τα κείμενα;

Ένα από τα απαρέγκλιτα στοιχεία της γραφής μου, είναι η διαχρονικότητα. Στο συγκεκριμένο έργο, αναφέρομαι στην αντιμετώπιση μιας πανδημίας. Σε κανένα από τα κείμενα που γράφω, δεν υπάρχει παροδικότητα θέματος, εκτός από σπάνιες περιπτώσεις. Προσπαθώ να ξεφύγω από την προσωρινότητα και την ευκολία που έχει το να σχολιάσεις κάτι σημερινό. Βέβαια εάν κάποιος ηθοποιός προσθέσει κάτι για να εξυπηρετήσει τον ρόλο του, είναι απολύτως σεβαστό.

Η παροδικότητα δεν είναι τέχνη; Εν προκειμένω, όσοι σατιρίζουν το πρόσκαιρο δεν κάνουν τέχνη- θέατρο;

Υπάρχουν τα ταχυφαγεία και τα γεύματα. Θα πω κάτι, που ίσως ακουστεί φιλοσοφικό. Η τέχνη έχει ουσία, όταν λειτουργεί ως ενότητα στον χρόνο. Δηλαδή όταν μπορεί να ενώνει το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον. Ο Παρθενώνας για παράδειγμα, είναι ένα διαχρονικό καλλιτεχνικό αριστούργημα.

Η επιθεώρηση κάνει πολιτική;

Η επιθεώρηση κάνει πολιτική, αλλά ποτέ παραταξιακά, συμπολιτευόμενα ή αντιπολιτευόμενα. Και τούτο γιατί αφορά τις πλειοψηφίες. Ο σατιρικός καλλιτέχνης έχει «βήμα», να σατιρίζει τα κακώς κείμενα. Να κάνει πολιτική, αλλά να μην είναι πολιτικός. Εάν το καταφέρει αυτό γίνεται εύστοχος και αποκτά διάρκεια.

…και σαφώς, ερμηνεύει και την κοινωνική πραγματικότητα.

Συμφωνώ. Εδώ το βάρος πέφτει στους συγγραφείς και τους καλλιτέχνες. Δυστυχώς πολλοί «καπηλεύονται» την τέχνη για να λύσουν τα προσωπικά τους συμπλέγματα ή να θεραπεύσουν την ψυχοπαθολογία τους. Το βλέπω συνέχεια αυτό. Και δυστυχώς, αυτοί που περιέγραψα καθιερώνονται. Αλλά και ευρύτερα, στην εποχή μας, ως κοινωνία, βιώνουμε την καθιέρωση της ασημαντότητας.

Αν σου ζητούσα να μου πεις ένα παθογόνο στοιχείο του πολιτισμού σήμερα, τι θα έλεγες;

Διακρίνω έντονα μια πολιτιστική ασυνεννοησία. Κάθε φορέας πολιτισμού, είτε ως συλλογικότητα, είτε ως ατομική έκφραση, έχει την δική του φιλοσοφία περί της τέχνης. Αυτό αν και είναι βαθύτατα δημοκρατικό, δημιουργεί σύγχυση. Μια σύγχυση που κρύβει ανασφάλεια και διάθεση ανταγωνιστής επικράτησης απόψεων. Οι μεγάλοι καλλιτέχνες του παρελθόντος, δεν αγωνιούσαν να πείσουν κανέναν. Δεν αγωνίστηκαν να πείσουν και να επικρατήσουν. Μέλημα τους ήταν να παράξουν και να προσφέρουν έργο.

Ποια είναι η γνώμη σου, για την σημερινή συγγραφή θεατρικών έργων.

Υπάρχει. Με πολύ καλά θεατρικά έργα. Αλλά είναι κρυμμένη, καταχωνιασμένη. Και τούτο, γιατί σήμερα προβάλλονται τα επιδερμικά κυρίως σήριαλ, οι επιφανειακές μυθοπλασίες, με ημερομηνία λήξης. Η επιθεώρηση δεν ανήκει σε αυτό το είδος. Έχει διάρκεια. Έχει ελληνικότητα. Προσωπικά εάν δεν ήμουν Έλληνας, δεν θα έγραφα επιθεωρήσεις. Στην επιθεώρηση, οι ηθοποιοί, ενσαρκώνουν ρόλους, ερμηνεύουν και μέσα από τις καταστάσεις σατιρίζουν. Ο επιθεωρησιακός λόγος, οφείλει να είναι ανατρεπτικός και να προμηνύει τον ερχομό του «νέου».

Ποιος είναι ο Στέλιος Ντικούλης

Γεννήθηκε στη Λάρισα το 1972. Σπούδασε οικονομικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης στη σχολή Νομικών και Οικονομικών Επιστήμων. Παράλληλα παρακολούθησε σεμινάρια θεάτρου και θεατρικής αγωγής. Ξεκίνησε την ενασχόληση του με το θέατρο το 1998, ερμηνεύοντας ρόλους και σκηνοθετώντας έργα δεκάδων Ελλήνων και ξένων θεατρικών συγγραφέων.
Σκηνοθέτησε: 21 θεατρικά έργα. Έπαιξε: 39 θεατρικά έργα. Σκηνοθέτησε: 2 παιδικά έργα. Έπαιξε: 2 παιδικά έργα. Έγραψε: 6 βιβλία με σάτιρες και επιθεωρήσεις. Συνολικό συγγραφικό έργο: 25 θεατρικά έργα & 130 μονόπρακτα.
Τον Φεβρουάριο του 2019 πήρε το βραβείο πρωτότυπου κειμένου, από την Εταιρία Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων, για έργο του που παρουσιάστηκε από την θεατρική ομάδα «Φαέθων» του συλλόγου Ανατολικής Ρωμυλίας Λάρισας, στα πλαίσια του 11ου πανελλήνιου φεστιβάλ θεάτρου «Μώμος ο Πατρεύς», που διοργανώθηκε στην Πάτρα.

Τηλεόραση: Στον τηλεοπτικό σταθμό Θεσσαλία παρουσίασε τον Απρίλιο και τον Μάιο του 2008 και από τον Δεκέμβριο του 2009 έως τον Φεβρουάριο του 2010 την δική του κωμική σειρά «που θα πάει η βαλίτσα» με είκοσι επεισόδια. Επίσης στον ίδιο τηλεοπτικό σταθμό παρουσίασε από τον Απρίλιο του 2014 έως τον Αύγουστο του 2014, την σατιρική σειρά «που πας πατρίδα με τέτοιο καιρό» με είκοσι επεισόδια.

Πηγή: ΕΝΤΥΠΗ LARISSANET

Πηγή:www.larissanet.gr

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on pinterest
Pinterest
Share on whatsapp
WhatsApp

Σχετικά άρθρα

εγγραφείτε στο newsletter μας

Συμφωνώ ρητά να λαμβάνω το ενημερωτικό δελτίο και ξέρω ότι μπορώ εύκολα να καταργήσω την εγγραφή ανά πάσα στιγμή

don't worry
be happy.

share with the world

Share on facebook
Share on twitter
Share on pinterest
Share on linkedin
Share on whatsapp